Eda Akkoç

Eda Akkoç


SEN AŞIK VEYSEL'DİN

19 Ocak 2021 - 05:30

Bir yolcu indi trenden
Sen gibiydi, bekleyeni yok.
Elinde bir bavul
Omzunda bir bağlama.
Bağlamanla kimlere sesleniyordun?
Ki bir umutla insanlar
Kendi hayatlarına hapsolmuş,
Hayata karışmış ve kendinden uzak; sesini duysunlar.

Çal uzun gecelere, çal yolcu!
Bağlamanla…
Ama çaldığın da hayattan olsun;
Anlasın kuşlar, ağaçlar derdini.
Yolculuk etmişsin ya uzak diyarlardan,
Onu da anlat bağlamanla kuşlara, sokak lambalarına.
Aşık Veysel de böyle içten söylerdi ya
Toprak; aşığı olmuş ve en yakın dostu.
Belki o da duyar sesini.








Sen de dost edin gökyüzünü
Mavi sever insanı,
Yalnızlık yüklenir ona
Yalnız mavi, yalnız dost…
Geceyi bekle istersen
Yıldızlar da dost olur sana
Yıldızlar kimsesizlerin tek sığınağı ya…
Gönlü geniştir gökyüzünün
İnsanı alır içine
Sarar seni sımsıkı; şefkatli anne misali.
Annene de söyle bir türkü
Belki uzaklardan duyar sesini

Benim için de çal
‘’Bu da gelir, bu da geçer ağlama’’yı
Belki bana, annene, Aşık Veysel’ e ve sana
Teselli olur sesinle anlam bulan bu türkü.

Hangi sokağa gireceksin şimdi?
Hangi sokak lambaları selamlayacak seni?
Belki yaşlı bir amcanın dükkanında sohbete çağırılacaksın.
Anlamış olacak ki yaşlı adam gurbetten geldiğini
Sıcak bir çay ikram edecek sana.
‘Kimsin sen, anlat bakalım hangi rüzgâr yol arkadaşı oldu sana?’ diyecek.
Ve sen susacaksın, konuşmayacaksın.
Çünkü senin dilin türküler olmuş yolcu.
Derdini, mutluluğunu, acını bağlaman yüklenmiş
Belki de bu yüzden uzaklara çıktın onunla.



Şimdi ne diyeceksin adama?
Şunu de yolcu:
‘Ben aşık Veysel’ im; kara toprak da benim dostumdur.

Sen ; Aşık Veysel
Evet, toprak asıl yurdun senin.
Aşıksın toprağına.
Umutsuz olma yolcu
Aşığına kavuşacaksın.


Bir yolcu indi trenden
Bu yolcu sendin,
Sen Aşık Veysel’din.
 

Bu yazı 7341 defa okunmuştur.

YORUMLAR

  • 0 Yorum